|
agonia romana v3 |
Agonia - Ateliere Artistice | Reguli | Mission | Contact | Înscrie-te | ||||
|
|
| |||||
| Articol Comunităţi Concurs Eseu Multimedia Personale Poezie Presa Proză Citate Scenariu Special Tehnica Literara | ||||||
![]() |
|
|||||
agonia ![]()
■ era nevoie de aerisire Contact |
Comentariile membrilor
Vizionări: 1550
- - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 2008-02-19 | [Acest text ar trebui citit în espanol] |
Quiero suicidarme desgarrando mi pecho con recuerdos.
Me entrego a la tortura de las letras que escribí en otros minutos. Con fonemas despedazo la piel de esos momentos donde palomas blancas llevaban el azul a las estrellas y la ilusión chispeaba encima del veneno. Al acercar mi vista a tu memoria o a la mía, da igual. A la caja de cobre que Ariadna olvidó cerrar en mi cerebro, se enreda el hilo de las mentiras que forjé. Tantos días, tantos meses, tanto tiempo… Y sesgo las venas de mis sienes Recuperando aquellos sentimientos. No quiero pensar. No. No quiero. No pretendo revolver cenizas que el fuego pretende consumir hasta la muerte. No quiero desguazar cuerpos enteros de aserrín sin alma, de bloques de hielo. No puedo volver atrás sin destrozar la planta negra de mis pies de cieno. Las noches que vivimos, tantas noches Tu allí y yo aquí… tu soñando y yo viendo perder las madrugadas entre postales de engaños y silencios. Fui rebelde al revés. Fui niña, celo. Romántica. Sentimental. Infausta, ñoña. Se acabaron por fin los icebergs de calor interior, de frío externo y permanente estancia en la guarida donde se pudre, ignorado, el desecho de tus pensamientos.
|
||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||
| Casa Literaturii, poeziei şi culturii. Scrie şi savurează articole, eseuri, proză, poezie clasică şi concursuri. | |||||||||
Reproducerea oricăror materiale din site fără permisiunea noastră este strict interzisă.
Copyright 1999-2003. Agonia.Net
E-mail | Politică de publicare şi confidenţialitate