|
agonia romana v3 |
Agonia - Ateliere Artistice | Reguli | Mission | Contact | Înscrie-te | ||||
|
|
| |||||
| Articol Comunităţi Concurs Eseu Multimedia Personale Poezie Presa Proză Citate Scenariu Special Tehnica Literara | ||||||
![]() |
|
|||||
agonia ![]()
■ Renaștere Contact |
Comentariile membrilor
Vizionări: 3109
- - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 2008-06-01 | [Acest text ar trebui citit în espanol] | Me gusta imaginarte. Que estás aquí, conmigo. Aunque sé que me engaño. Que me esperas. Te mantienes en vilo. Que pasas por encima de arañas que vigilan y que enredan las cosas con falacias y timos. Que me esperas al margen de todos y de todo. Que relees mis cartas. Que recuerdas mis sinos. Y que sigues ahí a pesar del silencio. Y me engaño a mí misma. Soy feliz. Así siento reverdecer estrellas negras del firmamento. Y así pretendo verte, sentir ahí tu ternura. Incluso cuando no haya en tus letras, luz alguna. Incluso cuando me odias. Aún cuando me has dicho que todo se acabó y que yo ya no existo. Cuando sé que mañana, mañana, será frío. Y que hallaré el vacío que me llena de lágrimas. El vacío que llena de amargura mis páginas. Yo sé que estás ahí. Sabré cuando te has ido Porque ha recuperado su forma este vacío. Porque tú sigues ahí y tu enigma es espacio. Yo sé que estás ahí. Aunque sé que me engaño. Pernelle. 26 de mayo de 2007.
|
||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||
| Casa Literaturii, poeziei şi culturii. Scrie şi savurează articole, eseuri, proză, poezie clasică şi concursuri. | |||||||||
Reproducerea oricăror materiale din site fără permisiunea noastră este strict interzisă.
Copyright 1999-2003. Agonia.Net
E-mail | Politică de publicare şi confidenţialitate