|
agonia romana v3 |
Agonia - Ateliere Artistice | Reguli | Mission | Contact | Înscrie-te | ||||
|
|
| |||||
| Articol Comunităţi Concurs Eseu Multimedia Personale Poezie Presa Proză Citate Scenariu Special Tehnica Literara | ||||||
![]() |
|
|||||
agonia ![]()
■ Renaștere Contact |
Comentariile membrilor
Vizionări: 1381
- - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 2007-12-26 | [Acest text ar trebui citit în espanol] |
UN TREN INADECUADO
No puedo ni escribir. Me es imposible. De mi mente no surgen las palabras. No lleno ni con letras este espacio. Ni dibujo las vías adecuadas en versos con raíles de utopías y traviesas de engaños y nostalgias. No puedo ni escribir. Ni amo siquiera. Ni camino, ni puedo ver, ni siento. Ni afirmar ni desear algo sigo. Un tren, que es de mi vida el motor vago, locomotora en mi metabolismo, circula en vía muerta sin descanso. No veo las ideas en mi estilo. Ni busco ni deseo nuevos halos. No quiero levantarme de mi sitio. Vagones de tristezas y patrañas de penas viejas, traumas y perdones tamborilean vías oxidadas. Y aquí me quedo. Aquí pasa la vida. Un gorrión se detiene en la ventana. El cielo de violetas se ilumina. En el crepúsculo, el viejo tren se para. Mira la vía que el horizonte traza y se dirige, ciego, hacia la nada. 27/5/2004
|
||||||||
|
|
|
|
|
|
|
|
|||
| Casa Literaturii, poeziei şi culturii. Scrie şi savurează articole, eseuri, proză, poezie clasică şi concursuri. | |||||||||
Reproducerea oricăror materiale din site fără permisiunea noastră este strict interzisă.
Copyright 1999-2003. Agonia.Net
E-mail | Politică de publicare şi confidenţialitate